اشعار

مقصود عشق حس شعوری خدایی است            احـســاس اولـیـن قــدم آشـنـایـی است

عـشـقی که ابـتـدای ازل ابتدای اوست            عشقی که مرز نقـطه بی‌انتهـایی است

عاشق ز خویش هیچ ندارد به غیر عشق            دعـوی چـشـم آیـنـه بـی‌ادعـایی اسـت

ننگ است پیش غیر اگر دست سائلی            در پیش عشق رتبه شاهی گدایی است

پـروردگـار نـعـمت خود را تـمام کرد            بر عاشقی که فطرت او مجتبایی است

گشتیم هرچه در پی این جلوه صبح و شام
تصویرعشق روی حسن گشت والسلام

تو آمدی و بـارش رحـمت شروع شد            سرسبز شد جهان و طراوت شروع شد

بستیم سوی چشم تو قـد قـامت صلات            عاشـق شدن به نیت قـربت شروع شد

ای مهربان‌ترین تو رسیدی بعد از این            بـین گـدا و شـاه رفـاقـت شــروع شـد

در سایـه‌سار قـامـتت ای پادشاه حُسن            افـسـانـۀ هـمـای سـعـادت شـروع شـد

هر کس رسید در زد و در زد که بعد از این            جود و کرم به شیوه عادت شروع شد

تا که تویی کـریم گـدایی سـعـادتی‌ست
شغـلی به غیر سائلی تو شریف نیست

افطار شد چه خوب خداوند سفره چید            خـرمای سـفـره رمـضـان عـلی رسید

کوتاه شد اگر چه؛ ولی عرض تهنیت            هفت آسمان به قامت تو جامه‌ای برید

هرکس که دید روی تو را گفت چشم توست            شیرین‌ترین رطب که نگاه بشر چشید

باز است دستهای تو از بس برای خلق            هرگز کسی به پیش تو مشت تو را ندید

حی علی الکریم وعلی العشق سر دهیم            وقـت نـمـاز سـائـلی عـاشـقـان رسـیـد

در حلـقـه‌های زلف تو عـالم اسیر شد
هرکس اسیر عشق حسن شد امیر شد

بگـذار تا که بـاغ شـما را چـمـن شوم            یعنی که با غـبار رهت هم وطن شوم

یک عـمر مزد نوکـری‌ام را نخواسـتم            بـگـذار با لـبـاس غـلامـی کـفـن شـوم

من غرق در توأم اثری نیست از خودم            یک لحظه هم مباد کمی خویشتن شوم

شکر خـدا کـمـال نعـم شد نـصیب من            تا نـوکـر حـسـیـن گـدای حـسـن شـوم

دستم به روی سـیـنه زدم تا بـقـیع بال
خـواهـم زیـارتت بـکـنـم بـا پـر خـیال

آقـا سـلام بـر تـو و آن تـربت غـریـب            آقـا سـلام بر تو و آن قـسـمت غـریب

ای کاش شمع می‌شدم آقا که لحـظه‌ای            روشن شود ز شعله‌ام آن ظلمت غریب

تنـهـا به پـشت پـنـجـره‌هـای بـقـیـع تو            باگریه آه می‌کـشم از حـسرت غـریب

غربت زلحظه لحظه عمر تو جاری است            کوه از کمر شکسته از این قسمت غریب

از لحظه‌ای که موی سرت را سپید کرد            در کوچه مانده بودی و آن غیرت غریب

بر درد ما غـیر فـرج راه چاره نیست
در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

عرش تا فرش دو عالم همه سرسبز شده            بر لب پیر و جوان زمزمه سرسبز شده

دامن مـادرمـان فـاطـمه سـرسـبـز شده            شاد باشید كه غم از همه جا پر زده است

پـسـر ارشـد زهـرا و عـلـی آمده است

نـیـمـۀ مـاه خـدا، مـاه نــزول بــركـات            بشر از تیره‌گی بخت خودش یافت نجات

آمـده ماه جـبـیـنی كه بُوَد نـور صفـات            در زمین یابه زمان از خبرش هست سخن

حُسن كامل به وجـود آمده با نام حـسن

شادمان است دل حـیدر و زهرا و نبی            بیقراراست جهـان از روی شاه عربی

"چه مبارك سحری بود و چه فرخنده شبی"            آن شبی كه بركـات حسنی گل می‌كرد

مـالـك الْـمُـلْـك ز آفـاق تـنــزّل می‌كـرد

به زمین پای نهـاده است امیـر مطـلـق            یاحسن جان شده حك برروی هرچه بیرق

جبرئیل آمده تا بانگ زند: "جاء الحق"            چشم ابلیس صفت ها شده از نورت كور

قل هوالله بخوان چشم بد از رویت دور

زمزمه می‌كند از عشق شما جان و تنم            "همه دم فكر من این است و همه شب سخنم"

"من مسـلمان شـدۀ دسـت امـام حـسنم"            دل كه بی تاب تودلبر نشود كه دل نیست

"هركه دیوانۀ عشق تو نشدعاقل نیست"

تو كه با هر نفـس خـستـۀ ما هم نفـسی            موقـع بی‌كـسی شیـعـه تو فـریـاد رسی

دست خالی نرود از در این خانه كسی            دست خالی به سوی "بیت كرم" آمده‌ام

بی‌پـر وبال، ولـی با كـرمت پـر زده‌ام

عاشق حیدرم و نوكرم و زهرا دوست            مِهر آل تو مرا گشته عجین با رگ و پوست

" به جهان خرّم از آنم كه جهان خرّم از اوست"            كوكب دُرّ جهان، بی تو جهان ویران است

در كرم خانۀ تو هردو جهان مهمان است

هركجا ذكر حسن هست برایم وطن است            وطن من حرم حضرت شیرین سخن است

"یعنی آنجا كه در آن خانه محبوب من است"            خانۀ دوست دل ماست كه بر نام شماست

در كرم خانۀ حق، سفرۀ اطعام شماست

زینت عرش خدا روی زمین جای تو نیست            سر نا قابل ما خاك كف پـای تو نیست

ظرف آلودۀ ما در خور صهبای تو نیست            وارث هـیبت حـیـدر، پـسر شـیـر خـدا

نظری كن ز كرامت به منِ بی‌سر وپا

غیر آل علی کس بر دل ما سلطان نیست            عاشقی كار دل مصلحت اندیشان نیست

عاشقی اول راه است، در آن پایان نیست            ای به قربان تو و حُسن و مرام تو حسن

كل اجـداد من هـسـتـند غـلام تو حـسن

گـوشه‌هـایی از مناجات سحـر دارد لبم            موقع بـوسـه به خـاک پا هـنر دارد لبم
جای حرمان و عطش، قند و شکر دارد لبم            از حـوالی سـبـو و می گـذر دارد لـبـم

مستم و دیگر ندارد هیچ کس کاری به من
جای یا رب یارب و العفو، گفتم یا حسن

گر خـریـدارم نبـاشد یار، کاسب نیستم            نـوکـرم، اما پی جـیـره مـواجـب نیستم
پشت در دنبال یک جای مناسب نیستم            من به آن جنّت که بی مولاست، راغب نیستم

مهر آقایم حسن را تا که من صاحب شدم
نــوکـر آل عـلـی بـن ابـیـطـالـب شــدم

می‌شود هر بنده‌ای حاجت روا پیش کریم            در به در اصلاً ندارد فکر جا پیش کریم
آشـتـی دادنـد ما را با خـدا پـیـش کریم            آبرو داریم پیـش مـرتـضا، پیـش کریم

بنده درمـانده را تحـویل می‌گیرد حسن
دست ما را بهتر از فامیل می‌گیرد حسن

دوست دارم باده را وقت اذان صبحدم            با گداها کیف دارد شب نشینی دور هم
سفـره دارم آمـده شکـر خـدای ذوالنـعـم            دست من اصلاً نرفته مثل اربابم به کم

آمده آنکس که جودش فرق دارد با همه
آمده آنکس که می‌مـیـرد برای فـاطـمه

قدو بالایش علی، دست عطایش فاطمه            دلگشای او علی، مشکل گشایش فاطمه
زور بازویش علی، حجب و حیایش فاطمه            خنده‌های او علی و گـریه‌هایش فاطمه

کوثر و زمزم که با لعل حسن حل می‌شود
در مقـامـاتـش امـام دوم، اول می‌شـود

هم نگاهی می‌کنی و غوره را می می‌کنی            هم ز نسلت سمت وسوی قبله را ری می‌کنی
هم بحول‌الله گویان عرش راطی می‌کنی            هم میان فتنه می‌جنگی شتر پی می‌کنی

کورباشد آن زنی که فتنه چینی می‌کند
چون خدیجه هست و اُمُّ المومنینی می‌کند

خواب و رویایم شده نقش شبستان حسن            در بقیعش دم گرفتن با حسین جان حسن
خشت اول گر بیفتد دست خواهان حسن            تا ثـریا می‌رود یک روز ایـوان حسن

نیـمـه ماه خـدا زهـرا دعـایم را نوشت
اربعـین پـای پیـاده کـربـلایم را نوشت

شیرین تر از شکّر که بر لب می‌نشیند            بر روی لب یا رب و یا رب می‌نشیند
الــحــمــدلله بـر لـبــان دائــم الــذکــر            اسـمـاء حُـسنـایـش مـرتب می‌نـشـیـند

تـوحـیـد را بـایـد بـیـامـوزد به خوبی            هر دانش آموزی به مکـتب می‌نشیند
باب‌الحسن باب الی الله است بی‌شک            طالـب بـرای درک مـطـلب می‌نشیند
تنها به شـوق فـتـح بابی سالـک شهر            پشت در این خـانه هر شب می‌نشیند
عبدم همان عبدی که با دستی به سینه            در نـزد مـولایـش مـؤدب می‌نـشـیـند
اِنّـی اُحِـبُّـک‌هـای من از دل بـر آمـد            پس خوب بر جان مخاطب می‌نـشیند
وقـت تــوسـل نــام آقــایــم بـه جــای            اوراد و اذکـار مـجــرب مـی‌نـشـیـنـد

پس می‌نویسم « یا الهی» را «حسن جان«
اِنّـی تَـوَسَـلـتُ بِـکُـم مـولا حسن جان

قـال الـنـبـی الـمـؤتـمـن اهـلا و سهلا            قـال امـام الـمـمـتـحـن اهـلا و سـهـلا
گرم خـوش آمد گـویی‌ات هـستـند آقـا            فـرمـود زهـرا سـومـاً اهـلا و سـهـلا
جـمـع  کـسا با تو یـقـیـناً جـمع‌تـر شد            ای چـارمـیـن پـنـج تن اهـلا و سهـلا
عین الرسولی و به عشق تو بلند است            آوایـی از سـوی قـرن اهـلا و سـهـلا
کعـبه نـشـسـته در سر راهـت بخواند            دوم عـلـی بـت شـکـن اهـلا و سـهـلا
زهـرا بـپـوشـانـد تو را و دم بـگـیرد            با دکـمـه‌هـای پـیـرهـن اهـلا و سهـلا
هم حـیدر و هم فـاطمه هم مصطفایی            جـمع همه در یک بـدن اهـلا و سهلا
شـیـریـنی عـمـر بـتـول و مـرتضایی            ای خـسرو شیـرین دهن اهلا و سهلا
آوازه‌ات پـیـچـیـده در جـان طـبـیعـت            سر می‌دهـد مـرغ چـمن اهلا و سهلا
از محـضـرت دارم تـمـنـایی ولـیـکن            پیش از شروع هر سخن اهلا و سهلا
من رعـیـتی هـسـتم که اربـابم رسیده             ای حضرت ارباب من اهلا و سهلا
از عـالـم زر عـاشـق روی تو هسـتم            ای حضرت عشق کهـن اهلا و سهلا
روزی مـی‌آیـی دیـدن قـربـانـی خـود            پس می‌نـویـسم بر کـفـن اهلا و سهلا
لب‌های من از ذکـر تو سیـری ندارد            یا نور عـیـنی یا حـسن اهـلا و سـهـلا

اهلا و سهـلا یابن زهـرا یابن حـیـدر
اهلا و سهلا مجـتـبی یا سبـط الاکـبر

ریسه‌بندان کن، عـلیِ مرتضی بابا شده            نـیــمــۀ مـاهِ خـدا شـیـرخـدا بـابـا شــده
می‌رسد امشب رطب از دستهای جبرئیل            روزه‌دارن! حـیـدرِ آل کـسـا، بـابـا شده

حُسنِ مطلق رونمایی شد؛ حسن لبخند زد            چون أمیرالمـؤمـنـینِ شیــعه‌ها بابا شده
گفت امشب قـلعۀ خـیبر به تیغِ ذوالفقار            باخـبر هـستی که شاهِ لافـتی بابا شده؟!
سفرۂ افطار با ذکر«حسن جان» پهن شد            جانِ عالم؛ حضرت مشکل گشا بابا شده
در فضیلت نیست امشب کمتر از شبهای قدر            چون به یُمنِ مجـتـبی بابایِ ما بابا شده

هست ذکر «یاعلیُ و یاعظیمِ » اهل بیت
سائلان خواندند او را «یاکریم اهل بیت»

کوثر امشب صاحب دردانۀ أطهر شده            حـضرت أم أبیـهـا حـضرتِ مـادر شده
عرشیان و خاکیان و سائلان و عاصیان            در کنار دست‌های کوچکش محشر شده
چشم و ابرویش به حیدر رفته و دل می‌برَد            قلبِ زهـرا بیـقـرارِ دومـین حــیدر شده
شد نبی غـرق سـرور و شادمـانی پـدر            باعـث آرامـشِ روز و شبِ دخـتر شده
قوم و خویشیِ پیمبر باعلی شد بیـشـتر            حالِ اصحابِ سقیفه بیشتر مضطر شده
جاهلی هم سـنگ آورده برای امـتـحان            دید اما وقت رفتن صاحبِ گـوهـر شده
هست آقـایـم کـریـم إبن کـریـم و تا ابـد            از تمام دست و دل بازانِ عالم سر شده

دیـد دسـتِ خـالی‌ام را داد عـیـدیِ مـرا

از میانِ جمعـیت؛ زهـرا صدایم زد بیا

آمـدم! نوکـر شـدم از بـرکـت نامِ حسن            دام را انداخـت؛ دل افـتاد در دام حسن
ابر و باد و ماه و خورشیدش تماشایی‌تر است            فــرق دارد آســمـانِ آبـیِ بــام حــســن
با جزامی هیچکس دمخور نشد جز مجتبی            همنشینی با ضعیفان هست پیغـام حسن
مرد شامی را به جای ناسزا لبخند گفت            عاشقم! دیوانه‌ام کرده ست اسلام حسن
نام او کام مرا طعم عسل داده ست و کاش            لحظه‌ای شیرین شود از نام من کام حسن
در خـیـالاتم صدایش را تـصور می‌کنم            نـسـخۀ آرامـشـم شـد لـحـن آرام حـسـن
میشود صحن و سرایش بازسازی با ظهور            می‌شوم در آسـتـانش جزء خـدام حـسن

شک نکن یکروز میگیرم برات کربلا
از کـنار پنـجـره فـولادِ باب المجـتـبی!

بر ممات گرگ خویان شیر بیرون آمده            از نیـامِ ذات حـق شمـشـیر بیرون آمده

کعبه را خانه تکانی کرد دست کردگار            مژده بـادا آیــه تـطـهـیـر بـیـرون آمـده

آدمـیّـت را ولـی الله مــعــنــا مــی‌کــنـد            نور حق را بهترین تصویر بیرون آمده

هر چه می‌خواهی میانِ چشم جذاب علی‌ست            هرچه در هستی‌ست را تفسیر بیرون آمده

آیه‌ها را خواند چون چل سالهٔ غار حرا            مؤمنون را دستگیر و میر بیـرون آمده

برق چـشمانش أشِّـداءُ عَـلَی الکُـفار شد            گر چه بهر عاشقان اکسیر بیرون آمده

ای حاجـتِ قـدیـمی دنـیـا! روا شدی            دنیای عرش بودی و دنیای ما شدی

دنیای بی‌تو ارزش خالق شدن نداشت            حُـسنِ دلـیلِ خـلـق، برای خـدا شدی

تو رازِ سر به مُهـرِ خداوندِ کعـبه‌ای            دیـوارِ خـانـه باز شد و برمـلا شدی

با تو سکوتِ عُزلتِ پیغمبری شکست            شـأنِ نـزولِ قـاری غـارِ حـرا شـدی

گـفـتیم ابوتـراب و نوشتـیم ابالحسین            از بـین خـاک‌هـا پـدرِ کـربـلا شـدی

بـالا بــلـنـدِ وادی کــوتــاه‌ قـامـتــان!            ای قـلـه‌ای که نـونِ مـیان لَـنا شـدی

اوج غریبی است که در این همه زمان            بـا مــردمِ زمـانـۀ خـود آشـنـا شـدی

حی ‌عـلی ‌الصلـوةِ فـراداتـرین قـیام!            آخر میان جهـلِ جـماعت قضا شدی

رموز گنج نهـان را گشود و افشا کرد            تو را در آیـنۀ حُـسن خود هـویدا کرد

کلید عشق نهان، دست کعبه مخفی بود            که قفل خانۀ خود را به روی تو وا کرد

خدا به کعـبه و محـراب مسجـد کـوفه            جوار قرب خودش را نصیب مولا کرد

چنان به خـلـقت مولا نهـاد سنگ تمام            که خود جمال خودش را در او تماشا کرد

شکوه و شوکت عقل نخست را، یکجا            به جز مقام نبی، در دل عـلی جا کرد

علی به راه عدالت، نخست  قربانی ست            ز تفته آهن عـدلش، عـقـیل پروا کرد!

علی به وسعت جهل جهانیان تنهاست            وگرنه عـالم و آدم ز عـدل احـیـا کرد

زبـان مـأذنـه‌هـا تـا ابـد ز نـام عــلــی            گـلـوی زخـمـی توحـید را مـداوا کرد

بر مـس وجـود کـیـمـیـا آمده است            بر عـالمـیـان گـره‌گـشـا آمده است
جـبـریـل دهـد نـدا بـه آوای جـلـی            از بـیت خـدا قـبـلـه‌نـما آمـده است

************
از داخـل کـعـبـه تـا عـلـی مـی‌آیـد            الطـاف خـداسـت با عـلـی مـی‌آیـد
بشـنـیده‌ام امشب که به آوای جـلی            از عـرش صـدای یاعـلـی مـی‌آیـد
************
با امر خـدا تا که قـیامت برپـاست            عین علی و حای محمد زهـراست
در سـیـزده رجـب چو حـیـدر آمـد            گفتند که مـیـلاد شه قـبـلـه‌نـمـاست

ای دل از خویش گذر کن که علی می‌آید            جانب عشـق سفـر کن که عـلی می‌آید

منتـظـر بـاش اگر شـوق ولایت داری            کعبه را خوب نظر کن که علی می‌آید

بوی عطر از طرف بیت خدا برخیزد            یاس‌ها را تو خـبر کن که عـلی می‌آید

اصل خورشید همین مولد کعبه‌ست، بیا            ظلمت از سینه بدَر کن که علی می‌آید

اگـر از آیـنـۀ صبـح گـلـی می‌خـواهی            رو به گلزار سحر کن که عـلی می‌آید

زین بیابان که در آن خیمه زدی بیرون شو            عزم صحرای دگر کن که علی می‌آید

پای بـگـذار به مـیـقـات ولایت امروز            خـیز و احرام بـبَر کن که عـلی می‌آید

مثل جـبـریل به یُـمـن قـدم سر سـبزش            دیده را غرق گهـر کن که علی می‌آید

شستـشو ده دل خود را ز نگـاه دگران            از همه خلق حـذر کن که عـلی می‌آید

عـطـر آیـات الـهـی ز لـبـش می‌ریـزد            آیـۀ نـور ز بَـر کـن کـه عـلـی مـی‌آیـد

آسـمـان آیـنـه‌دار رخ او شد « یاسـر»            جلوه چون روی قمر کن که علی می‌آید

کعبه نورانی شده از مقـدم نـور الهدی            رونـمایی شد درون کـعـبه دُرّ هل أتی
آمده در خـانۀ خود گـوئـیا شخص خدا            از دری که نیست مخصوص کسی جز مرتضی

قبله‌گاه مسلمین جـوری تـرک برداشته
گوئیا جز درب اصلی درب دیگر داشته

مادر خورشید بود و وضع حملی باشرف            کعبه بود و آفتابِ گـوهری بین صدف
بود مالامال از حور وملائک صف به صف            آسیه در یک طرف، حوّا و مریم یک طرف

در تن بی‌جان کعـبه گوئیا روحی دمید
سنگ سرخ کعبه از نور علی شد روسپید

باز شد قـرآن ناطق روی دست فاطمه            شد فروزان از درون کعبه نوری قائمه
باز شد بر جلوۀ رب درب چشمان همه            روی لب‌های ملائک یاعلی شد زمزمه

نور بالا رفت و شد عرش معلّی منجلی
خورد بت‌ها بر زمین از شوکت اوّل ولی

آمده شاه قوی شوکـت، عِـماد الاصفـیا            معدن الاسرار خـلقت، پیـشـوای انـبـیا
آیة العـظمی امیرالمـؤمنین، شیـر خـدا            باب شهـر عـلم احـمد، شهـسوار لافتی

خوانده او را در اُحُد روح الامین با این شعار
لافـتی الّا عـلی لاسـیـف الا ذوالـفـقـار

اوست شمشیر خدا، کرّار وقت کارزار            تیغ ایمانش کند هر لشکری را تار و مار
گر گذارد پا میان معـرکه با ذوالفـقـار            می شود ذکـر لبان دشـمنـانـش الـفـرار

اوست قتّال العدو، یک شیر از نسل اسد
حرز روی بازویش بوده ست(یا زهرا مدد)

روی چون ماهش شده بر شیعیان بدرالدُّجی            جای پـایش شد صـراط المستـقیـمِ اولیا
او لسان اللهِ معراج است گـویا که خـدا            با صدای او تکـلّـم می‌کـند با مصطفی

بهر هر ذکر و دعایی، (یاعلی) حُسن ختام
پس شده از این سبب روی لب ما مستدام

هر که در دنیا غلام اوست آقا می‌شود            قطره آید سوی او یک روزه دریا می‌شود
مدح او با این زبان اَلکَن آیا می‌شود؟!            زیر بار مـدحـت او هر قـلم تا می‌شود

درک یک خط مدح او بالاتر از ادراک ماست
در جهان حیدر شناس واقعی ذات خداست

نِقمَةُ الله عَـلَی الفُـجّـار یعـنی مـرتضی            نعمتُ الله عَـلَی الابـرار یعنی مرتضی
در حـقـیقـت قـبلۀ سـیّار یعنی مرتضی            جانشـین احـمد مخـتار یعـنی مـرتضی

پیروِ(مَن کُنتُ مولا) در غدیر مصطفی
می‌شود تنها علی یار و وزیر مصطفی

طبق قرآن بعد احمد می‌شود صاحب مقام            کوریِّ آل سـقـیـفـه مـی‌شـود اول امـام
مـی‌شـود لایـق بـرای مـنـبـر شـاه اَنـام            بی‌ولای او نفس گردد به هر سینه حرام

هر عمل بی‌حبّ حیدر باطل اندر باطل است
دین فقط با بغض اعدای غدیرش کامل است

مرهم درد دل شیعه‌ست درمـان نجـف            شد مراد ما طواف صحن و ایوان نجف
کی دوباره می‌شود این دیده مهمان نجف            این سر وجان، هرچه دارم من به قربان نجف

کاش من خاکی برای سنگ ایوانش شوم
تا ابـد پـابـوس زواّر گـلـستـانـش شـوم

عالم دوباره غرق سرور و شعف شده            هر مشکل و غمی ز بشر برطرف شده
خنده نگین و نقشِ دلِ هر صدف شده            هـنـگـامِ رونـمـایـیِ شــاهِ نـجـف شـده

هاتف بخوان که ماهِ دل آرای ما رسید
اُمِّیـدِ قَـلـبِ فـاطـمـه بـابـای مـا رسـیـد

مژده که جشن دلبـرِ معـبود کعـبه شد            غرقِ صفا وجود پُر از جودِ کعبه شد
این گُل شکفته بر لبِ خشنود کعبه شد            میلاد پُـر ز بـرکـت مـولـود کعـبه شد

خورشید مذهب از پسِ پـرده در آمده
مـخـلـوقِ بـی‌مـثـالِ خـدا حـیــدر آمـده

او آمــده بــشــر طــلـبِ آبـــرو کــنــد            آقا شود کـسی که عـلی رو بر او کند
اصلا زده قدم که جهان زیر و رو کند            خـاری در دو چـشـمِ پـلـیـدِ عـدو کـنـد

ترسی فتاده در تنِ مبغوضِ چون حِمار
دادِ بُـلـنـد زَنَـد کـه عـلـی آمـده فــرار

آنکه گرانبها چو عقیق است علی بود            با خالقِ خودش چو رفیق است علی بود
با نوکرش انیس و شفیق است علی بود            ضربات آن کسی که دقیق است علی بُود

یک ضربه زد سپاهِ خـداوند برنده شد
دستش به در رسیده در از جای کنده شد

هرگز کـسی نیـامـده هـمـتـای او شَوَد            لفظی پـدیـد نـیـامـده مـعـنـای او شـود
حق دیـده در نـجـابت سیـمای او شود            دُرُّ گـوهـر بُـرون ز رَدِ پـایِ او شـود

شکر خـدا که طـالـعِ من مُنـجَـلی شده
مولایِ من ز بَـعـدِ پـیـمـبـر عـلی شده

آمدی و غـصه‌ها از خـانۀ دل جمع شد            وقتِ آسانی رسید و هرچه مشکل جمع شد
از کنارت هر که رد شد حاجتش شد مستجاب            صد بلا از پیش رو و از مقابل جمع شد

سفره‌های وصله‌دار و خالی از یک لقمه نان            با دو دست مهربانت رفت و کامل جمع شد
شاعران دیوانـۀ عـطر گـریـبانت شـدند            آنچنان که دیگر از دور تو عاقل جمع شد
حضرت إبن الرضا! با هر حدیثِ نافذت            پهن شد حق و بساط کفر و باطل جمع شد
علم تو خورشید بود و کاملا ظلمت شکن            خوش درخشیدی اگر که شمع محفل جمع شد
مرجع تقـلـیدهامان پیـش تو زانـو زدند            صد رساله گفتی و حلّ المسائل جمع شد
هر کجا با هر زبانِ حال، سمتِ مرقدت            عرض شد تا که سلامی؛ بُعد منزل جمع شد
ضامن آهو پدر شد! تا که پیچید این خبر            سردرِ باب الجوادش خیل سائل جمع شد
بی‌سر و پا آمدیم و بعدِ یک إذن دخول            برگۀ حاجاتمان با دستِ دعبل جمع شد
صف کشیدیم و شفاعت را تمنّا می‌کنیم            گفت می‌آیم سه جا و خاطرِ دل جمع شد!

آمد به جهان آنکه به ما باب مراد است            با آمدنش قلب رضا روشن و شاد است
کشکول گدایی ببر امشب به حضورش            این ابن رضا، ابن کریم است وجواد است

همنام محـمـد بود او، به به از این نـام            زیــبـا شـجــر بـاغ ولا بـار بـداده‌سـت
از کودکی‌ش میر و امام است به شیعه            فقه نبوی را به یـقـین نـیک نـماد است
بوجـعـفـر ثـانـی بـود و مـظـهـر تـقــوا            در بین همه خلق خدا زین العباد است
مولود رضا منشاء خیر وبرکت‌هاست            چون مادر خود فاطمه او خیر زیاد است
چشـمان رضا پر شده از نـور خـدایی            مه پارۀ او بر همگـان روی گـشادست
تبریک بگـوئـیم به سلـطـان خـراسـان            زیرا که جوادش به جهان پای نهادست

ای کسی که هر گره با دست تو وا می‌شود            دردهای بـی‌دوا بـا تـو مـداوا می‌شـود

راه بیرون آمدن از سختی و غم یاد توست            در شدائد، رحمت و لطف تو پیدا می‌شود

این گرفتاری زبان شکر من را هم گرفت            زشتی این روزها، با شکر زیبا می‌شود

ترس تنگی نفس یا ترسْ از تنگی قـبر            ترس دارد بنده از وقتی که تنها می‌شود

التماست می‌کنم فـوراً گناهم را ببخـش            گر نبخشی قـامـتم زیر گـنه تا می‌شود

زحمت من را فقط مـادر تـقـبل می‌کند            بچه بد، دست بر دامان زهـرا می‌شود

هر مریضی را به درگاه رضا می‌آورند            خوش بحال ما که خوشحال است و بابا می‌شود

عید در عیدست ماهِ غـرقِ انوارِ رجـب           در مـیان سـال بر (مـاه خـدا) دارد لـقب
شد به عنوان مه مـولـود کـعـبه منتخـب           شد به یمن دو عـلی و دو محمد منتجـب

‌در رجـب بـاب الـمـراد نسل احـمد آمده

در بـر سـوّم عـلـی، سـوّم مـحـمـد آمـده

شد دهم روز رجب، یک ماه کامل آمده           دلبری شـایـسـته بر دل‌هـای سـائـل آمده
بحرِ غـم‌های رضا را اصل ساحـل آمده           در برش حـیدرجَـنَم، زهـرا شمـایل آمده

شد شکوفا در میان عرش، لبخـند رضا
شد درخـشان آسـمان با ماه دلـبـند رضا

بر رضا شاه خراسان بهتر از این عید نیست           آمده آن شاه که بر عصمتش تردید نیست
گر نباشد نور او در آسمان خورشید نیست           معرفت بر ذات پاکش کمتر از توحید نیست

خط به خط اوصاف او شرحی به اوصاف خداست
او جوادابن علی، دردانۀ مولا رضاست

سروری والانشین از نسل بی‌همتاست او           گوهری نیکوگهر از هشتمین دریاست او
کاظمینش شیعـیان را جنة الـمأواست او           شیعیان را مثل جدّش باب حاجت هاست او

از کرامت او شده باب المـراد اهل بیت
از سخا و جود و رأفت شد جواد اهل بیت

خلقتـش بـوده شـبـیه کـلّ اجـدادش نـکـو           می برد از ابن اکثم عـلم و حلـمش آبـرو
می شود هر شیعه‌ای حاجت روا از جود او           شد بـرای مـا دعــا پـائـیـن پـایـش آرزو

سرمۀ چشمان عشّاق است خاک کاظمین
شد ضریح باصفایش بر همه نور دو عین

اوست الحـق بعد بـابـایش امام و پـیـشوا           می شود او رهنمای شیعیان بعد از رضا
یک نگـاه او شود بر درد بی‌درمان دوا           می شود با حُـبّ او مقـبول طاعات خـدا

شکر ایزد بر رضا هستم غلام خانه‌زاد
زاده من را مـادرم با مِهـر آقـایـم جـواد

مـاه پـیـدا شد و دریـا به تـلاطـم افتاد            لب گـل تر شد و بـاران به ترنم افتاد
آتش عـشق به جـان و دل مردم افـتاد            شجـر، از زادۀ موسی به تکـلم افـتاد

در جواب »ارنی» نور حق از راه رسید
»لن ترانی» نه، که آوای »انا الله» رسید

مژده آمد، که خدا هدیه کند غـفـرانش            سائل آمـد، پی آن بـرکـت بی‌پـایـانش
آهو آمد، که به دلخـواه شود قـربانش            یوسف آمد، که کند دعوت در کنعانش

خوشه چینند رسولان همه از خرمن او
مرده احـیا شود از نکهت پیـراهن او

عشق با زمـزمۀ خـنـده‌اش آغـاز شده            شعر از صحـبت او قافـیه پرداز شده
خط به خط زندگی‌اش دفتر اعجاز شده            مشت مأمون ز سخنرانی او باز شده

گرچه او کودک و هر چند که کم سال بود
علم در محضر او طفل کر و لال بود

نـور او از افـق زهـرۀ زهـرا تـابـیـد            نـام او آیــنــۀ نــام مـحــمــد گــردیــد
انتظار قدمش گرچه کمی طول کشید            عاقبت یوسف حُسن ازل از راه رسید

برکت و خیر بود همره فـرزند رضا
نور باران شده افلاک ز لبخـند رضا

هر چه گفتیم و بگوئیم از او کم باشد            مـادح مـادر او سـورۀ مــریـم بــاشـد
کـرمش بر هـمـۀ خـلـق مـسـلـم بـاشد            حرمش کعبۀ مقـصود دو عـالـم باشد

در حریمش به دل این مسئله ظاهر گردد
که به یک روز، دو حج قسمت زائر گردد

از شعف از شوق سرشارم، ندارم غصه‌ای           خوب شد حالِ بد و زارم، ندارم غصه‌ای

قرعهٔ فالم به دست صاحبِ «بخشش» رسید           یاورم شد! بخت شد یارم، ندارم غصه‌ای

نورِ چشم هشتمین خورشید دین شد ضامنم           شد سبُک از معصیت «بارم»، ندارم غصه‌ای

تا سحر در فکر لطفش می‌روم تا کاظمین           بـا دلـی آرام بـیـدارم، نـدارم غـصـه‌ای

دوستش دارم! به دست مهربانش بارها           برطرف ‌شد بغضِ بسیارم، ندارم غصه‌ای

با دعایش مشکلاتم یک به یک حل می‌شود           پس اگر گاهی گرفتارم؛ ندارم غصه‌ای

سائلم آنجا که حاجت را نگـفـته می‌دهد           گرچه مدیون و بدهکارم، ندارم غصه‌ای

در دو عالم بر سرم هر چه بلا نازل شود           تا جواد إبن الرضا دارم، ندارم غصه‌ای

آسمان بر لبش آورده غزل خـوانی را            برده با خود تبِ سرمـای زمستـانی را
به تمـاشـا بنـِشـین لحـظـهٔ عـرفـانی را            ماه، پـوشـیـده لـباسی نو و نـورانی را

روز و شب‌ها شده شیرین و رطب آمده است

عاشقی باب شده؛ ماه رجب آمده است
می‌شود جام دل از شوقِ نیایش لبـریز            نفْـس اصلاح شود از بـرَکـاتِ پرهـیز
با مناجات شـوی پیـش خداوند، عزیز            داده پیغام که «أین الرجبیون» برخیز

سرزده روی به درگاه ببَر منتظر است

پای سجاده، شبانگاه و سحر منتظر است
سعی کن ناب شود غمزه و نازَت با عشق            تا مهـیـّا بشـود برگ جـوازت با عشق
تا شود زمزمهٔ راز و نیازت با عشـق            «یا مَن ارجوه» بخوان بعدِ نمازت با عشق

دل خـود را نـگـذاری که بماند بیـمـار

شب به شب رنگ و لعابی بده با استغفار
روح خود را بده با عشق و ارادت پرواز            وقت دلـدادگـی آمـد، شـده دیـدار آغاز
شده مسرور مدینه، شده خرسند حجاز            پنجمین بار خداوند رسانده ست اعجاز

نـغـمـهٔ هـلهـلـه از آخـرِ افـلاک رسـید

اول ماه رجـب هست مـصادف با عید
آمد آن عشق که با علم مزیّن شده است            چشم آیات و احادیث چه روشن شده است
قلمش صاحـب ادعیهٔ متـقـن شده است            محض دیدار رُخش نرخ، معیّن شده است

هست هـمـنـام پـیـمبـر شده آئـیـنهٔ ذات

نرخ دیدارِ رُخش هست هزاران صلوات
از پدر نور گرفت و شده شأنش محشر            مادرش فاطـمی و غرق حـیا سرتا سر
نسَبش هست عـلی از پـدر و از مـادر            نسل او پاک و مطهّر، همگی فوق بشر

می‌شود خط به خطِ سیرهٔ او درس آموز

می‌نشیند همه عالم به کنارش یکـروز
باید آمـوخت از انـسانـیـتـش ایـمان را            از کرمخـانهٔ دستـش کرم و احسان را
منـبـرش داده نـشـان، آدرس قــرآن را            عاشقش با خودش آورده دلی حیران را

تا شود کشتهٔ آن جـاذبه طـبق معـمـول

تا فدایش بشود لحـظـهٔ تـدریس اصول
بوسه باران شده آن دست که بخشنده شده            آنکه از سـمت خـداونـد نمـایـنـده شـده
سائل از لطف؛ همین ثانیه شرمنده شده            محضر حضرت باقر که شکافنده شده

کاش بشکـافـد و از سینه بگیرد دل را

کـاشـکـی رد نکُـنـد هـدیـهٔ نـاقـابـل را

چشم زین العابدین روشن ز نور این پسر            نور رخسار پسر دارد نشان از آن پدر
اومبارک مَقدمی از خاندان احمد است            نام او هـمنام با نام رسـول اَمجـد است

این محمّد فِی المَثل عطر محمّد می‌دهد            با نگاهی از دل هر شیخ و شابی دل برد

باقـر عـلـم عَـوالِـم پا نـهـاده بر جـهـان            روشن از اَنوار او گشته زمین و آسمان
شهریثرب می‌شود امشب مَطاف عرشیان            پنجمین مِهر امامت چون بعالم شد عیان
وین مبارک شب چنین حُسن تِفاقی ای عجب            بــاقـر زهــرا رسـیـده اَوّل مـاه رجـب
نادرا امشب شب عیداست و عیدی می‌رسد            او گدایان درش را می‌کند هر جا رَصد